Als eega van een kunstenaar moet je wel geduld hebben, je staat namelijk om de klipklap stil. Mijn geliefde moet in de meer dan 35 jaar dat ik hem ken al honderden keren ‘wacht even hoor, even een foto’, gehoord hebben. Als kunstenaar ben je zo beroep gedeformeerd dat je altijd op jacht bent naar dat ene speciale moment met net even dat mooie licht of die prachtige kleuren. Ook als we op reis zijn, zoals bij dit schilderij ‘Wenen gezien vanaf de Karlskirche’. Na een wandeling naar boven een prachtig uitzicht van de skyline van Wenen onder een helder blauwe voorjaarslucht. Het licht scheert nog net over de toppen van de bomen van het park, erachter de prachtige herenhuizen in de volle zon. In de verte nog net de bergen en rechts een kraan, want ook hier wordt gebouwd. Ik hou van kranen, ze geven altijd net even een eigentijds tintje.
Aan de rand van dit park staat de Wiener Musikverein met haar prachtige Gouden Zaal waar we Ein Deutsches Requiem van Brahms gehoord hebben, zo mooi! Deze herinnering en dat licht maakte dat ik dit schilderij graag wilde maken.
